Ik heb een foto van een kasteel in Frankrijk. Mijn voeten op de voorgrond, een zwembad dat de hele dag ligt te glinsteren, tien dagen lang niks moeten. Ik wist het zeker toen ik daar lag: hier kom ik de rest van het jaar op vooruit. Een dag na terugkomst dansten de letters op mijn scherm en las ik een mail drie keer zonder hem te snappen. Burn-out, bleek later. Die vakantie had niet geholpen en dat had niets met de vakantie te maken.
Ik weet nog dat ik dacht: ik ben gewoon moe, morgen gaat het beter. Morgen ging het niet beter. Burn-out, bleek later. Die vakantie had niet geholpen. Niet omdat het geen goede vakantie was, hij was fantastisch. Maar omdat ik met rust probeerde te repareren wat kapotging door de manier waarop ik werkte.
Dat is het eerste wat ik je wil meegeven, en het is misschien wel het belangrijkste: vakantie is geen oplossing. Vakantie is een pauzeknop. En een pauzeknop verandert niets aan wat er speelt zodra je hem loslaat.
In dit blog lees je over de vier plekken waar jouw energie dagelijks weglekt zonder dat je het doorhebt en wat wel werkt om dat te stoppen.
Het gat in de emmer
Toen ik later terugkeek op de maanden voor Frankrijk, verwachtte ik een agenda te zien die uit zijn voegen barstte. Dat was het niet. Mijn agenda was druk, maar niet onmogelijk. Wat ik wél zag, waren vier plekken waar mijn energie weglekte zonder dat ik het doorhad. Ik kom ze sindsdien bij bijna elke leidinggevende tegen die tegenover me zit.
- Beslissingen die niet van jou zijn. Iemand loopt binnen met een vraag en jij geeft antwoord. Logisch, je weet het antwoord. Maar de vijfde keer die week neem je een beslissing die eigenlijk twee lagen lager hoort. Dat kost je niet alleen die twee minuten. Het kost je de aandacht die je aan het echte werk had willen geven en het leert je team dat vragen sneller is dan zelf uitzoeken.
- Verantwoordelijkheid die je overneemt. Er dreigt iets mis te gaan en jij trekt het naar je toe, omdat het dan tenminste goed komt. Dat klopt ook, het komt goed. Maar wat je eigenlijk doet is een probleem weghalen bij degene die ervan had kunnen leren. En de volgende keer komt datzelfde probleem weer bij jou terecht, want zo hebben jullie het nu ingericht.
- Werk dat je niet teruggeeft, omdat uitleggen langer duurt. Dit is de meest hardnekkige. Op de dag zelf klopt de rekensom: zelf doen kost twintig minuten, uitleggen kost een uur. Over een half jaar gerekend klopt hij totaal niet meer. Maar je rekent nooit over een half jaar, want je zit in de dag.
- Aandacht die overal een beetje heen gaat. Je reageert op wat er binnenkomt, je zit in overleggen waar je niets toevoegt, je houdt overzicht over dingen die prima zonder jouw overzicht kunnen. En de twee, drie dingen die dit jaar echt verschil maken voor je team of je organisatie, aandacht voor wat er écht toe doet, die schuiven op. Weer.
Bij elkaar lekt dat elke dag een beetje. En het gekke is: het voelt niet als lekken. Het voelt als goed je best doen. Het voelt als betrokken zijn. Daarom werkt een vakantie ook niet als reparatie. Je vult de emmer bij, maar het gat zit er nog steeds in.
Ik schreef eerder over de vijf signalen dat je energie langzaam wegzakt, want dit lekken gaat zo geleidelijk dat je het vaak pas ziet als het al ver is.
En dan gebeurt het opnieuw
Ik schrijf dit na mijn eerste coachgesprek sinds ik geveld werd door een longontsteking. Weken thuis, veel langer dan me lief was. Het gesprek liep goed, maar het viel me tegen hoe moe ik daarna was. Ik was na afloop leeg op een manier die ik niet had zien aankomen. En daar meldde zich precies die oude impuls. Doorpakken, even nog wat mails wegwerken, gewoon dwars door die vermoeidheid heen, dan ben je er morgen weer.
Komende week ga ik een paar dagen naar Zeeland. Mijn wandelschoenen blijven thuis, want twintig minuten lopen is voorlopig mijn maximum. Ik vind dat oprecht lastig, liever ga ik door. Maar ik weet inmiddels wat doorgaan oplevert. Een herstel dat langer duurt. Dus zit ik op mijn handen. Dat is geen zweverig zelfzorgverhaal, maar rekenen. Precies de rekensom die ik in Frankrijk nog niet kon maken.
Wat wel werkt
Harder je best doen voelt als de oplossing en is bijna altijd het probleem. Bij ziekte, bij een team dat niet loopt, bij een agenda die overstroomt of bij een organisatie die verandert terwijl jij probeert alles overeind te houden.
Wat wel werkt is je leiderschap anders inrichten. Niet meer energie erin pompen, maar minder energie laten weglekken. Dat begint met scherp krijgen wat van jou is en wat niet. Met werk teruggeven aan mensen die het kunnen dragen, ook als het de eerste keren minder goed gaat dan wanneer jij het zelf had gedaan. Met beslissingen laten nemen op het niveau waar ze horen. En met de moed om je aandacht te zetten op de twee of drie dingen die echt impact maken en de rest bewust te laten liggen. Dat is geen kwestie van karakter of discipline. Het is een kwestie van hoe je het hebt georganiseerd en dat kun je veranderen.
Precies daar gaat mijn programma Moeiteloos Leidinggeven over. In elf stappen kijken we naar waar jouw energie weglekt, wat je vasthoudt en wat er gebeurt als je dat anders doet. Niet harder ploeteren, maar zachter, zodat het gaat lopen. En nu is het moment. Niet in december, als je op je tandvlees loopt en de feestdagen als volgende pauzeknop in zicht komen. Nu, nu je nog voelt hoe snel die zomer verdampte.
Benieuwd of Moeiteloos Leidinggeven bij je past? Stuur me een bericht, dan plannen we een half uur. Geen verkooppraatje, wel een eerlijk beeld van waar jouw energie weglekt.